रोज रात्री तारे पाहणारा
नभांतील स्वप्ने
दूर विश्वात नेणारा
ओघळलेल्या पानातही
स्मृती जपणारा
आणि सायंकाळी रंगात
हरवून जाणारा
स्वतःचेच मन मी
मनात लपवतो
झुळूक ही हृदयाची
हॄदयातच जपतो
मी आहे असाच
ढगांसोबत भरकटणारा
आणि त्या तिथे दूर
क्षितीजात उतरणारा
जुन्याच नात्यांमध्ये
नाविण्य अनुभवणारा
हे भावविश्व रोज नव्या
रंगाने रंगवणारा
माझा चेहराही माझे
दुःख लपवतो
चुकलेले अषॄ मी
एकांतात पुसतो
मी आहे असा़च
तुषारात तरंगणारा
छोट्याशा प्रवाहातही
मन विरघळणारा
इवल्याशा पातीचाही
विचार करणारा
कोवळ्या दवबिंदूंनी
तृप्त होणारा
माझा श्वासही मी
पाहत राहतो
आत्म्याच्या चॆतन्यातून
देवालाही गाठतो
-रोहन जगताप (परतलो :-)

