
आकाश येत नाही खाली स्वतःहून
जमिनीवरील मलाच
जावं लागेल त्याच्यापर्यंत
अनेक अडथळे चुकवत
लवकरात लवकर, जमेल तेव्हढ्या
जर आधीच असते माझे घर
सुंदर अशा ढगांमध्ये
किंवा एखाद्या उंच अशा शिखरावर
तर मग तो माझा असला असता शेजारीच
माझ्या अनेक कल्पनांत
तो माझ्या शेजारीच असतो
पण मी तर आहे जमिनीवरच
घेऊन सुंदरसे पंख
जावं लागेल उडून तिथं
आवाज आला कानी...
‘पण जेंव्हा तू त्याला गवसणी
घालशील, तेंव्हा मात्र
आपले पंख हलवण्यास विसरू नको’
- रोहन जगताप
आकाश येत नाही
कवी * रोहन जगताप
Labels: marathi kavita, marathi poem, Rohan Jagtap, आकाश येत नाही, मराठी कविता, रोहन जगताप
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

0 comments:
Post a Comment